تسلیت شهادت جانگداز امام هادی(ع)

به همین مناسبت حدیثی گهربار از امام هادی(ع) تقدیم محبان و پیروان حضرتش می‌‌شود:

قَالَ الْحَسَنُ بْنُ مَسْعُودٍ: «دَخَلْتُ عَلَى أَبِي الْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ(ع) وَ قَدْ نُكِبَتْ إِصْبَعِي وَ تَلَقَّانِي رَاكِبٌ وَ صَدَمَ كَتِفِي وَ دَخَلْتُ فِي زَحْمَةٍ فَخَرَقُوا عَلَيَّ بَعْضَ ثِيَابِي فَقُلْتُ كَفَانِي اللَّهُ شَرَّكَ مِنْ يَوْمٍ فَمَا أَيْشَمَكَ فَقَالَ ع لِي يَا حَسَنُ هَذَا وَ أَنْتَ تَغْشَانَا تَرْمِي بِذَنْبِكَ مَنْ لَا ذَنْبَ لَهُ قَالَ الْحَسَنُ فَأَثَاب إِلَيَّ عَقْلِي وَ تَبَيَّنْتُ خَطَئِي فَقُلْتُ يَا مَوْلَايَ أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فَقَالَ يَا حُسْنُ مَا ذَنْبُ الْأَيَّامِ حَتَّى صِرْتُمْ تَتَشَأَّمُونَ بِهَا إِذَا جُوزِيتُمْ بِأَعْمَالِكُمْ فِيهَا قَالَ الْحَسَنُ أَنَا أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ أَبَداً وَ هِيَ تَوْبَتِي يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ ع وَ اللَّهِ مَا يَنْفَعُكُمْ وَ لَكِنَّ اللَّهَ يُعَاقِبُكُمْ بِذَمِّهَا عَلَى مَا لَا ذَمَّ عَلَيْهَا فِيهِ أَ مَا عَلِمْتَ يَا حَسَنُ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْمُثِيبُ وَ الْمُعَاقِبُ وَ الْمُجَازِي بِالْأَعْمَالِ عَاجِلًا وَ آجِلًا قُلْتُ بَلَى يَا مَوْلَايَ قَالَ ع لَا تَعُدْ وَ لَا تَجْعَلْ لِلْأَيَّامِ صُنْعاً فِي حُكْمِ اللَّهِ قَالَ الْحَسَنُ بَلَى يَا مَوْلَاي‏»؛
(تحف العقول عن آل الرسول: 482)

حسن بن مسعود می‌‌گويد: خدمت امام هادى(عليه السّلام) رسيدم -در حالى كه انگشتم خراش خورده؛ و شانه‏‌‌ام در اثر برخورد با راكبى صدمه ديده بود، و نيز در اثر ورود به ازدحام مردم برخى از لباسهايم پاره شده بود- و گفتم: خدا مرا از شرّ امروز نجات دهد، ای امروز چقدر شوم بودى!

پس آن حضرت(عليه السّلام) به من فرمود: اى‏ حسن، تو هم با اينكه با ما رفت و آمد دارى، گناهت را به گردن بى‏‌‌‌گناهان مى‏‌‌‌اندازى؟!

حسن گفت: [با شنيدن اين سخن‏] حواسم جمع شد و عقلم من باز آمد و به خطايم پى بردم.
عرض كردم: مولاى من! از خدا آمرزش مى‌‌‏طلبم.

امام(ع) فرمود: اى حسن، مگر روزها چه گناهى دارند كه چون جزاى كردار خود را مى‏‌‌بينيد آنها را شوم پنداشته و بد مى‏‌‌گوئيد؟!

حسن گفت: تا آخر عمر استغفار خواهم كرد، آيا آن توبه‏‌‌ام به حساب مى‏‌‌آيد اى زاده رسول خدا؟

فرمود: بخدا سوگند آن [بدگوئيها] شما را سودى نبخشد، بلكه خداوند شما را به مذمّت كردن بى‏‌‌گناهان مجازات مى‏‌كند، اى حسن، مگر نميدانى آن كس كه در برابر اعمال و كردار در اين سرا و آن سرا ثواب دهد و كيفر نمايد و تلافى كند، تنها خدا است؟

گفتم: اينگونه است مولاى من.

فرمود: ديگر تكرار مكن، و براى روزها هيچ تأثيرى در فرمان و حكم خدا قائل مشو!

حسن گفت: بروى چشم، آقاى من.