پرسش هاي من به طور کلي مربوط به کارهايي است که در دوران کودکي و با جهالت نسبت به موضوع و عواقب آن انجام شده است. لطفا به هر سوال پاسخ جداگانه اي بدهيد و در انتها حکم کلي را بيان کنيد. 1.چنانچه فردي در دوران کودکي و از روي جهالت چيز نجسي مانند مدفوع خود را خورده باشد تکليفش چيست و اگر اين سخن صحيح باشد که هر هفت سال سلول هاي بدن تجديد مي‌‌شوند بعد از گذشت حدود 10 الي 15 سال از خوردن آن چيز نجس، مي‌‌توانيم بگوييم که ديگر اثري از آن نجاست در بدن فرد نيست؟ 2. بنده در دوران دبستان، براي يکي از درس هايم، دماسنج الکلي ساختم که شامل يک ظرف دارو يک ني و مقداري الکل و اين جور چيز ها بود. بر سر شوخي با دوستان مقداري الکل دماسنج از طريق ني وارد فضاي دهانم شد و نمي‌‌دانم آيا مقداري از آن را قورت دادم يا نه که البته سريع به حياط مدرسه رفتم آب دهانم را خالي کردم. حکم بنده چيست؟ آيا شبيه به سوال قبل است؟ در حالت کلي اگر انسان از روي جهالت نسبت به موضوع، چيز نجسي بخورد و بعدا بفهمد و پشيمان که چرا اين کار را کرده است در چه صورت و پس از چه مدتي بدنش پاک مي‌‌شود و اعمالش مورد قبول خداوند قرار مي‌‌گيرد؟ 3. بنده در دوران کودکي در راه بين مدرسه و خانه با يکي از دوستانم به اطراف مختلف و يا به سمت هوا سنگ مي‌‌انداختيم که مثلا سنگ هرکس بيش تر رفت او برنده است اما هرگز احتمال نمي‌‌داديم که اين سنگ مثلا به يک اتوموبيل برخورد کند و حق الناس بر گردن ما بيايد. حال اگر واقعا به کسي ضرري(اعم از مادي، جسمي و ...) زده باشيم و پس از گذشت بيش از ده سال از آن روز ها ديگر قادر به پيدا کردن آن افراد نباشيم چه کار بايد بکنيم؟ مثلا آيا بايد به اندازه ي خش گيري يک ماشين به پول روز، آن مقدار را صدقه دهيم؟

آيا مردان در نمازهاي مغرب و عشا، بايد تسبيحات اربعه را بلند بخوانند يا آرام و آهسته؟

من دختري هستم که از قبل از سن تکليف تا الان که هفده سال دارم، خودارضايي مي‌‌کردم و نمي‌‌دانستم که گناه است و بايد غسل کنم. آيا همه‌‌ي نمازها و روزه‌‌هاي من اشتباه است؟

مبناي نظر معظم له براي اعلام عيد فطر چيست؟ آيا مقلدين ايشان بايد طبق نظر حاکم شرع عمل کنند؟ يا اينکه دفتر ايشان نظر خود را جداگانه اعلام ميکنند.

آيا اگر بخواهم در ماه مبارك رمضان به زادگاه خود سفر نموده و كمتر از ده روز در آنجا اقامت كنم، گرفتن روزه در زادگاهم صحيح است يا خير؟

پيرو نامه‌‌ي شماره‌‌ي ... متوجه شدم با توجه کامل، به سؤالات پاسخ مي‌‌دهید و از اينرو بار ديگر به خود باليدم که مقلد آیت الله فاضل لنکراني هستم. با توجه به توضيحات کامل شما، مواردي را که براي من مبهم است، مطرح مي‌‌کنم، با اين اميد که شما بتوانيد مرا راهنمايي کنيد. حقيقت این است که من تا 2 سال پيش آنچنان به حجاب اعتقاد داشتم که اگر هد بندم را پيدا نمي‌‌کردم بيرون نمي‌‌رفتم! ولي مواردي پيش آمد که موجب شد کاملا اعتقادم را از دست بدهم. کجاي قرآن نوشته اگر یک تار موي زن بيرون باشد در قیامت از همان تار مو آويزانش مي‌‌کنند؟! مگر دين اختياري نيست؟! کجاي قرآن نوشته اگر مانتوی زنها از يه مقداري کوتاهتر بود بايد مثل مجرمها جلوي در دانشگاه و در خيابان با ایشان رفتار شود؟! مگر دين اختياري نيست؟! کجاي قرآن نوشته در جامعه‌ي اسلامي مردها هر جور مایل بودند باشند (با لباس کشتي، وزنه برداري و...) ولی خانمها بايد چشمهایشان را ببندند؟ چرا ما خانمها بايد براي آرامش اعصاب و روان آقايان همه کاري انجام دهیم ولي آنها...؟ کجاي قرآن نوشته هر چي دلت مي‌‌خواد غيبت کن، دروغ بگو، حق مردم رو بخور، ولي باز به خاطر حجاب و چادری که الکي سرت کردی، همه جا محترم باش؟ کجاي قرآن نوشته به زور مردم را اجبار کنید حجاب داشته باشند؟ شايد يکي اصلا مسلمان نبود. چطور تلويزيون ما همه‌اش غرب را نشان مي‌‌دهد که نمي‌‌گذارند دخترهاي باحجاب به مدرسه بروند و اين کار را بد مي‌‌داند ولي اينجا همه مجبورند با روسري و گاهي اوقات با چادر به مدرسه و دانشگاه بروند؟! باز هم خدا با من بوده که من به نماز و روزه و خدا اعتقاد دارم و مثل خيلي از دوستانم اينها را با هم قاطي نکرده‌‌ام. مطمئنا اگر شما هم در يک خانواده‌‌ي غربي متولد مي‌‌شديد، اينطور راجع به حجاب حرف نمي‌‌زديد. اسلام گفته کاري نکنيد که جلب توجه شود. من اگر در کشور بيگانه با حجاب بيرون بروم، بيشتر جلب توجه مي‌‌شود. منظور من هم از بي حجابي، پوشش نامناسب نبود، بلکه پوششي رسمي، مناسب و در عين حال غير جلب توجه کننده است. من دارم در اين جامعه و در اين جوّ وحشتناک خفه مي‌شوم. باز هم منتظر راهنمايي‌‌هاي بيطرفانه، غیر متعصبانه و منطقي شما هستم.