بيماري ايدز از طرف فرد مبتلابه عمد به ديگري سرايت كرده است اما ناقل زودتر از مجنى عليه فوت كرده است. ديه‌‌ي مجنى عليه و يا خسارات وارده بر او پس از مرگ جانى، در فروض قتل عمد، شبه عمد و خطاى محض بر عهده چه كسى است؟

آيا مي‌‌توان با زني که شوهرش به او گفته که او را طلاق مي‌‌دهد و او هم به مدت 6 ماه است که شوهرش را نديده، ازدواج کرد؟

آيا شخصي روزه دارد مي‌تواند براي آزمايش خون بدهد.

مادرم 65 سال سن دارند، در عرض دو سال دو عمل جراحي سخت پشت سر گذاشتند و ترس ما این است که اگر ايشان امسال روزه بگيرند ممکن است بعدا ولو در بعد ماه مبارک رمضان اين دچار مشکل گردند. البته ايشان اصرار دارند که روزه بگيرند و در واقع بايد بعد از گرفتن روزه حتما مشکل خيلي حادي برايشان پيش بيايد ! نظر جنابعالي چيست؟‏

اينجانب از سال 78 نزديک به 13 سال با همسرم زندگي مشترک را ادامه دادم، تا اينکه از سال 89 با پايان يافتن دوران تحصيل دانشگاهي همسرم، با همکاري مادرش سر ناسازگاري را شروع و روز بروز تنشها را زياد و زيادتر کردند و زندگي را به کام من و فرزند 13 ساله‌ام تلخ و با حيله‌ و فريبکاري از تمکين اينجانب سر باز زده و با تهمت و فحاشي و بردن آبروي من حدود دو ماه پيش منزل را ترک و به منزل پدرش رفته و حتي چندين مرتبه اقوام را واسطه قرار دادم، ولي باز همان آش و همان کاسه، و به هيچ عنوان حاضر به ادامه زندگي با بنده نيست و فقط فکر آزار و اذيت من مي‌باشد تا با گرفتن قيافه حق به جانب و دروغ‌‌هاي مداوم و فريبکاري، حق طلاق را از آن خود کند. ايشان در دادگاه دادخواست نفقه و مهريه و أجرت المثل ايام زناشويي را مطرح و سوگند دروغ ايشان به جهت مزد ايام زناشويي(با عدم وجود قراردادي)، بنده محکوم به پرداخت اجرت شدم که اين سوگند تنفر فرزندم را نسبت به مادرش زياد کرد، تا حدي که حاضر به ديدن ايشان نمي‌‌‌باشد و حتي بنده نسبت به زندگي دلسرد شده‌‌‌ام و ايشان با اين سوگند و انجام اعمال ناشايست بالا به من فهماند که در زندگي قبل ما عشق و محبتي وجود نداشته است. هم‌اکنون در يک بحران روحي و جسمي قرار گرفته‌‌‌‌ام. با توجه به عشق و علاقه شديدي که نسبت به ايشان داشتم و هر کاري را براي ايشان انجام دادم، ولي ايشان با دروغ و تهمت‌هاي فراوان سعي در فروپاشي اين زندگي که سعي فراواني براي آن کشيده‌ام را دارد و هم‌اکنون چنين سرنوشتي برايم رقم خورده و نااميدي تمام زندگي‌ام را فرا گرفته است. هميشه در زندگي‌ام به خدا توکل کرده‌ام و هم‌اکنون نمي‌دانم با اين شرايط چکار کنم و ترس از اين دارم که خداي ناکرده با يک تصميم اشتباه، از درگاه خدا نيز رانده و مرتکب گناه شوم. لطفا مرا راهنمايي و کمک کنيد.

اخیرا حدیثی از کتاب عظائم الدهور از ابن دبیزی که در ٩٠٠ سال پیش نوشته شده با این مضمون در بین مردم و شبکه های اجتماعی پخش شده است. آیا چنین حدیثی معتبر و صحیح است؟ عندما تحين العشرون.. قرون و قرون و قرون يحتاح الدنيا كورون.. من فعل البشر الضالون فيميت كبارهم ... ويستحيي صغارهم يخشاه الاقوياء .. ولا يتعافى منه الضعفاء يفتك بساكني القصور..ولا يسلم منه ولات الامور يتطاير بينهم كالكرات..ويلتهم الحلقوم والرئات لا تنفع معه حجامه...ويفترس من أماط لثامَه يصيب السفن ومن فيها..وتخلو السحب من راكبيها تتوقف فيه المصانع..ولا يجدون له من رادع مبدؤه من خفاش الصين..وتستقبله الروم بالآنين وتخلو الاماكن من روادها..وتستعين الاقوام بأجنادها يضج منه روم الطليان..ولا يشعر من جاورهم بأمان يستهينون بأول اجتياحه.. در قرن بیستم دنیا به «کورون» مبتلا میشود. از فعل انسانهای گمراه که بزرگانشان را میمیراند و کوچکترها را زنده میگذارد قدرتمندان از آن میترسند وضعفاء از آن سالم نمی مانند. ساکنین قصرها را ترور میکند و والیان امور از آن سالم نمی مانند. به مانند توپها بین آنان به پرواز در میاید و حلقوم و ریه ها را پُر میکند. هیچ حجامتی نفعی برای آن ندارد و هر کس جلو دهانش را ببندد نیز به اوحمله میکند. به کشتی ها واهلش اصابت میکند وابرها از راکبینش خالی میشود. کارخانه ها و صنعت ها متوقف میشود و هیچ رادع و مانعی برای آن نمی یابند. شروعش از خفاش چین است و «روم» با ناله و ناراحتی به استقبالش میرود اماکن از اهلش خالی میشود و تمامی اقوام لشگریانشان را به کمک میگیرند. اروپا از آن به ضجه در می آید و مجاورین آن در امان نخواهند بود. در اول گرفتاری به این بلا آن راسبک میشمارند و علم پزشکیشان از درمانش مایوس میشود و...