این بانوی بزرگ اسلام حق بزرگی بر همه مسلمین دارد
۰۲ اردیبهشت ۱۴۰۰
۲۰:۱۱
۱,۹۶۱
خلاصه خبر :
آخرین رویداد ها
-
دهه فجر و پیروزی خون بر شمشیر تبریک و تهنیت باد
-
ولادت با سعادت امام زمان؛ حجة بن الحسن المهدی(عج) تبریک و تهنیت باد
-
امام خمینی(ره) به اسلام یک حیات مجدد بخشید و اسلام را به معنای واقعی خودش إحیا کرد
-
انقلاب اسلامی یک امانت بزرگ الهی است
-
همه روحانیت یک صدا از رهبری معظم انقلاب حمایت کرده و تبعیت از ایشان را بر خود واجب میدانند
-
لزوم تبیین قرآنی مهدویت
بسم الله الرّحمن الرّحيم
الحمدلله رب العالمين و صلى الله على سيدنا محمد و آله الطاهرين
الحمدلله رب العالمين و صلى الله على سيدنا محمد و آله الطاهرين
در یک نقلی پیامبر(صلی الله علیه وآله) به خدیجه فرمودند: خدای تبارک و تعالی در هر روز چند بار در پیش ملائکه به وجود تو مباحات میکند، این خیلی تعبیر عجیبی است، یا این نقلی که قاعدتاً این روزها و لیالی هم شنیدید که وقتی پیامبر(صلی الله علیه وآله) از معراج برمیگشتند به جبرئیل فرمودند: حاجتی به من داری که از نقل استفاده میشود که خود پیامبر(صلی الله علیه وآله) احساس کردند که جبرئیل یک مطلبی را میخواهد به رسول خدا(صلی الله علیه وآله) عرض کند. عرض کرد: بله یا رسول الله و آن این است که سلام خدای تبارک و تعالی و سلام من را به خدیجه برسان.
این خیلی مطلب مهمی است و در ادامهاش وقتی پیامبر(صلی الله علیه وآله) سلام خدا و سلام جبرئیل را به حضرت خدیجه رساند، حضرت خدیجه به این تعبیر کرد که: «هو السلام منه السلام و إلیه السلام»، این هم جواب سلام به این نحو بوده و هم بیان حقیقت سلام بوده که حقیقت سلام خود خدای تبارک و تعالی است و هر سلم و هر سلامتی تا به خدا رجوع نکند تحقق و معنایی ندارد که خود این نیاز به یک بیانی دارد که در بعضی از فقرات ادعیه هم آمده است.
بنابراین حق بزرگی که این بانوی بزرگ اسلام بر همه مسلمین دارد و به آن تعابیری که خود پیامبر(صلی الله علیه وآله) فرمود که آن زمانی که همه مردم او را تکذیب میکردند حضرت خدیجه(علیها السلام) او را تصدیق کرد و این کاشف از آن روح وسیع و بلند حضرت خدیجه(علیها السلام) بوده، آن ظرف روحی و قلبی که خدا به او عنایت کرده و او را برای همسری پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله)، این حق را همیشه باید توجه داشته باشیم و تا اندازهای که برای ما امکان دارد نسبت به این بانو انجام وظیفه کنیم.
تذکر: این بیانات در بحث صلاة مسافر مورخ 15 اردیبهشت 1399 ایراد شده است.